من اگر اشک به دادم نرسد

مي شکنم

اگر از ياد تو يادي نکنم

مي شکنم

بر لب کلبه ي محصور وجود،

من در اين خلوت خاموش سکوت،

اگر از ياد تو يادي نکنم،

مي شکنم

اگر از هجر تو آهي نکشم،

تک و تنها،

مي شکنم به خدا مي شکنم

خواهر كوچكم اين را پرسيد♥

من به او خنديدم♥

كمي آزرده و حيرت زده گفت♥

روي ديوار و درختان ديدم♥

بازهم خنديدم♥

گفت ديروز خودم ديدم♥

مهران پسر همسايه پنج وارونه به مينو ميداد♥

آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد♥

بغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم♥

بعدها وقتي غم♥

سقف كوتاه دلت را خم كرد♥

بي گمان مي فهمي♥

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتند

حیف من زاده ی امروزم.

آنکس که می گفت دوستم دارد

عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی راه می رفت

صدای خش خش برگها همان آوازی بود که من گمان می کردم میگوید: دوستت دارم

یك روز می بوسمت !

فوقش خدا منو می بره جهنم !

فوقش می شم ابلیس !

آنوقت تو هم به خاطر این كه یك « ابلیس » تو را بوسیده ،

جهنمی می شی !

جهنم كه اومدی ،

من اونجا پیدات می كنم

و دور از چشم خدا هر روز می بوسمت !

منت عشق از نگاه پر شرابت می کشم.

ناز چندين ساله ی چشم خمارت می کشم.

تا نفس باقيست اينجا انتظارت می کشم.

بفروشند جان شيرين،

 دوبيگانه به هم.

ملاصدرا می گوید:

خداوند بی نهایت است ولا مکان ولا زمان

اما به قدر فهم تو کوچک می شود

و به قدر نیاز تو فرود می آید

وبه قدر آرزوی توگسترده می شود

و به قدرایمان تو کارگشا

پس